Metoda badania
Norma lub procedura określa aparaturę, przygotowanie próbki, sposób wykonania pomiaru, obliczenia i raportowanie.
Centrum Wiedzy A-Z Biuro
Parametry papieru opisują geometrię, masę, strukturę, stan wilgotnościowy, wygląd optyczny, oddziaływanie z cieczami i gazami oraz zachowanie pod obciążeniem. Wynik techniczny jest porównywalny dopiero wtedy, gdy wskazano metodę badania, przygotowanie próbki, jednostkę, kierunek arkusza i warunki kondycjonowania.
Nazwa wielkości i liczba nie wystarczają do odtworzenia ani porównania badania.
Norma lub procedura określa aparaturę, przygotowanie próbki, sposób wykonania pomiaru, obliczenia i raportowanie.
Wyniki mogą być podawane jako g/m², µm, kPa, N, mN, procent, wartość bezwymiarowa albo indeks odniesiony do gramatury.
Wilgotność i atmosfera kondycjonowania wpływają na masę, wymiary oraz wiele właściwości mechanicznych papieru.
Właściwości w kierunku maszynowym i poprzecznym mogą się różnić, dlatego kierunek pobrania pasków lub próbek bywa częścią wyniku.
Próbka laboratoryjna powinna odzwierciedlać badaną partię. Pojedynczy przypadkowy arkusz nie zawsze opisuje jakość całej dostawy.
Nie każda metoda jest odpowiednia dla papierów tissue, tektury falistej, papierów bardzo porowatych, powlekanych lub o dużej grubości.
Parametr jest wielkością mierzalną albo wynikiem obliczenia przypisanego do zdefiniowanej właściwości i procedury.
Papier jest materiałem włóknistym o budowie kierunkowej i porowatej. Jego zachowanie wynika z rodzaju i orientacji włókien, stopnia ich związania, udziału wypełniaczy i dodatków, sposobu formowania, prasowania, suszenia, kalandrowania, powlekania oraz aktualnej wilgotności. Z tego powodu jedna cecha, na przykład gramatura, nie opisuje całości właściwości użytkowych materiału.
Parametry można podzielić na bezpośrednio mierzone oraz obliczane. Gramatura, grubość, siła zrywająca, ciśnienie przepuklenia albo współczynnik odbicia są uzyskiwane z pomiaru. Gęstość pozorna, objętość właściwa lub indeks wytrzymałości mogą być obliczane z kilku wielkości. Obliczenie pozostaje zależne od jakości danych wejściowych i definicji zastosowanej w normie.
Indeks techniczny porządkuje metody, ale nie zastępuje pełnego tekstu normy. W specyfikacji, protokole odbioru albo sprawozdaniu laboratoryjnym należy podać dokładne oznaczenie dokumentu, jego wydanie oraz ewentualne uzgodnione odstępstwa.
Każda karta prowadzi do istniejącej strony kanonicznej poświęconej jednej wielkości lub metodzie.
Wielkości opisujące geometrię wyrobu, masę powierzchniową, grubość i relację masy do objętości.
Wymiary arkusza z serii A oraz relacja do pozostałych formatów systemu.
Otwórz hasło →KlasyfikacjaSerie i zasady zapisu wymiarów arkuszy.
Otwórz hasło →g/m²Masa jednostki powierzchni określana według zdefiniowanej metody.
Otwórz hasło →µm lub mmOdległość między powierzchniami przy określonym nacisku pomiarowym.
Otwórz hasło →Wielkości obliczaneRelacja gramatury i grubości, opisywana dla arkusza lub pakietu.
Otwórz hasło →Stan materiałuUdział wody oznaczany metodą suszarkową dla próbki lub partii.
Otwórz hasło →Składniki mineralneUdział pozostałości po prażeniu w określonej temperaturze.
Otwórz hasło →Parametry zależne od odbicia, widma, geometrii pomiaru, warunków oświetlenia i stanu powierzchni.
Oznaczanie barwy na podstawie rozproszonego odbicia światła.
Otwórz hasło →CIEWskaźnik białości obliczany z danych spektralnych dla zdefiniowanego iluminantu i obserwatora.
Otwórz hasło →Odbicie niebieskieWspółczynnik rozproszonego odbicia w niebieskiej części widma.
Otwórz hasło →PrześwitywanieRelacja odbicia próbki na czarnym podłożu i na stosie tego samego papieru.
Otwórz hasło →Odbicie kierunkoweOdbicie światła w geometrii właściwej dla wybranej metody.
Otwórz hasło →Topografia powierzchniWłaściwości powierzchniowe zależne od przyjętej techniki pomiarowej.
Otwórz hasło →Metody opisujące wnikanie cieczy, przepływ gazu oraz właściwości ekstraktu wodnego.
Przyrost masy powierzchniowej po kontakcie z wodą w warunkach metody.
Otwórz hasło →Przepływ przez strukturęWielkość zależna od aparatury, różnicy ciśnień i szczelności zamocowania próbki.
Otwórz hasło →Ekstrakt wodnyOdczyn elektrolitów wyekstrahowanych z papieru, tektury lub masy włóknistej.
Otwórz hasło →Reakcja materiału na rozciąganie, rozdzieranie, zginanie, ciśnienie i długotrwałe oddziaływania.
Wytrzymałość, odkształcenie przy zerwaniu, energia rozciągania i wielkości pochodne.
Otwórz hasło →RozdzieranieSiła potrzebna do dalszego rozdarcia naciętej próbki w warunkach metody.
Otwórz hasło →Cykliczne zginanieLiczba zgięć do przerwania próbki przy zdefiniowanym obciążeniu i aparacie.
Otwórz hasło →kPaMaksymalne ciśnienie prowadzące do rozerwania próbki podpartej membraną.
Otwórz hasło →ZginanieOpór arkusza lub tektury przeciw odkształceniu zginającemu.
Otwórz hasło →Stabilność wymiarowaZmiany wymiarów i płaskości istotne podczas zadruku oraz obróbki.
Otwórz hasło →Trwałość zapisuOcena zachowania zapisu w czasie w odniesieniu do materiału i technologii nanoszenia.
Otwórz hasło →Warunki, które poprzedzają pomiar i decydują o reprezentatywności oraz poprawnej interpretacji wyniku.
Ustalenie stanu próbek w kontrolowanej temperaturze i wilgotności względnej.
Otwórz hasło →Partia i próbkaPlan wyboru arkuszy lub jednostek z partii w celu oceny jej średniej jakości.
Otwórz hasło →SłownictwoDefinicje wielkości dotyczących mas włóknistych, papieru i tektury.
Otwórz hasło →ProcesPojęcia związane z surowcem, wytwarzaniem, wykańczaniem i postacią wyrobu.
Otwórz hasło →Wartość należy odczytywać razem z definicją, zakresem i warunkami metody.
Jasność ISO nie jest tym samym co białość CIE, grubość pojedynczego arkusza może różnić się od grubości obliczonej z pakietu, a pH wyciągu wodnego nie jest bezpośrednim pomiarem pH powierzchni. Nazwy zbliżone językowo mogą dotyczyć różnych wielkości.
Siła zrywająca podana w niutonach nie jest tym samym co wytrzymałość na rozciąganie odniesiona do szerokości próbki. Indeks wytrzymałości dodatkowo odnosi wynik do gramatury. Procent wilgotności i procent suchej masy mają inne podstawy obliczenia.
Papier może wykazywać różne wyniki w kierunku maszynowym i poprzecznym. Właściwości powierzchniowe mogą różnić się między stroną sitową i górną albo między stronami wyrobu powlekanego. Protokół powinien wskazywać orientację próbek, gdy ma ona znaczenie.
Metoda przeznaczona dla papieru nie zawsze nadaje się do tektury falistej, tissue, papieru bardzo chłonnego lub materiału o powierzchni uniemożliwiającej szczelne zamocowanie. Wynik spoza zakresu aparatury nie powinien być interpretowany jak prawidłowy pomiar.
Właściwości bywają skorelowane, ale korelacja nie jest definicją ani uniwersalnym przelicznikiem.
Dwa papiery o tej samej gramaturze mogą mieć różną grubość wskutek innej gęstości, sprasowania, składu włóknistego lub wykończenia.
Większa grubość często wpływa na zachowanie przy zginaniu, ale sztywność zależy również od modułu materiału, kierunku włókien i budowy warstwowej.
Obie wielkości wykorzystują pomiar optyczny, lecz obejmują inny zakres widma i inne obliczenia. Nie należy przeliczać ich prostym stałym współczynnikiem.
Zwiększenie masy powierzchniowej może ograniczać prześwitywanie, ale wynik zależy też od rozpraszania światła, wypełniaczy, barwy i struktury.
Zmiana zawartości wody oddziałuje na sieć wiązań włóknistych i może zmieniać właściwości mechaniczne, dlatego warunki próbek muszą być kontrolowane.
Zawartość pozostałości mineralnej nie identyfikuje jej składu i nie pozwala samodzielnie przewidzieć gładkości, białości, sztywności ani wytrzymałości.
Błędy wynikają zwykle z pominięcia metody, warunków próbki lub podstawy obliczenia.
Ta sama nazwa handlowa parametru może być stosowana dla kilku procedur dających wyniki nie w pełni równoważne.
Liczba bez jednostki albo bez informacji o indeksie nie pozwala ocenić skali ani odtworzyć obliczenia.
Uśrednienie wyników MD i CD bez oznaczenia może ukryć anizotropię papieru i utrudnić porównanie partii.
Próbki o różnym stanie wilgotnościowym mogą dawać różne wyniki masy, wymiarów i wytrzymałości.
Format, gramatura i zastosowanie nie przesądzają o wszystkich pozostałych właściwościach materiału.
Ograniczenia dotyczące rodzaju materiału, grubości, porowatości lub zakresu aparatury są częścią metody i nie mogą być pomijane.
Odpowiedzi dotyczą terminologii i metodyki, a nie wyboru produktu.
Nie. Gramatura opisuje masę jednostki powierzchni. Nie określa samodzielnie grubości, wilgotności, nieprzezroczystości, gładkości, składu ani właściwości mechanicznych.
Zakres przygotowania próbki wynika z konkretnej metody. Dla wielu badań fizycznych i mechanicznych stosuje się standardową atmosferę, natomiast oznaczanie wilgotności partii wymaga szczególnego zabezpieczenia próbki już podczas pobierania.
Tylko wtedy, gdy metoda lub uzgodniona specyfikacja to przewiduje. Zwykle należy raportować kierunki oddzielnie, ponieważ papier jest materiałem anizotropowym.
Nie. Są to różne wielkości optyczne, wykorzystujące inne zakresy danych spektralnych i warunki obliczeniowe.
Tylko wtedy, gdy próbka została pobrana zgodnie z właściwym planem i materiał jest reprezentatywny dla partii. Liczba powtórzeń oraz sposób wyboru jednostek są elementem wiarygodności wyniku.
Poniższe odnośniki prowadzą do oficjalnego katalogu ISO. Pełne teksty dokumentów określają aparaturę, przygotowanie próbek, zakres stosowania, obliczenia, precyzję i raportowanie.
Karty przedstawiają wyłącznie nazwy, zdjęcia i adresy produktów z rejestru produktowego. Nie stanowią rankingu ani oceny właściwości; rzeczywiste wartości techniczne wymagają danych producenta lub pomiaru właściwą metodą.
Produkty należą do tej samej podstawowej klasy formatu i gramatury, ale ich pełne właściwości mogą różnić się. Nazwa handlowa nie zastępuje wyniku badania według określonej metody.
Format i wymiary opisują geometrię wyrobu, natomiast gramatura, grubość, wilgotność, właściwości optyczne i mechaniczne są odrębnymi wielkościami.
Gramatura jest masą jednostki powierzchni. Nie pozwala samodzielnie wyznaczyć grubości, sztywności, nieprzezroczystości ani wytrzymałości papieru.
W przypadku ról i wyrobów specjalnych znaczenie mogą mieć również szerokość, długość nawoju, kierunek wytwarzania, warstwy funkcjonalne i metoda przeznaczona dla danego rodzaju papieru.