Maksymalne ciśnienie
Wytrzymałość na przepuklenie jest najwyższym ciśnieniem zarejestrowanym przed rozerwaniem próbki. Podaje się ją najczęściej w kilopaskalach.
Centrum Wiedzy A-Z Biuro
Wytrzymałość na przepuklenie określa maksymalne ciśnienie hydrauliczne, przy którym próbka papieru lub tektury, zamocowana nad elastyczną membraną, ulega rozerwaniu. Parametr opisuje zachowanie arkusza pod złożonym obciążeniem działającym prostopadle do jego powierzchni i jest raportowany wraz z zastosowaną metodą, warunkami kondycjonowania oraz rodzajem materiału.
Wynik ma znaczenie tylko wtedy, gdy wiadomo, jaką metodą i dla jakiego materiału został uzyskany.
Wytrzymałość na przepuklenie jest najwyższym ciśnieniem zarejestrowanym przed rozerwaniem próbki. Podaje się ją najczęściej w kilopaskalach.
Próbka jest zaciśnięta na obwodzie, a elastyczna membrana wybrzusza ją pod wpływem rosnącego ciśnienia cieczy.
Metoda obejmuje papiery o wytrzymałości na przepuklenie od 70 kPa do 1 400 kPa.
Metoda obejmuje zasadniczo tektury w zakresie od 350 kPa do 5 500 kPa, w tym tekturę litą i falistą.
Jest ilorazem wytrzymałości na przepuklenie i gramatury. Ułatwia porównanie materiałów o różnej masie powierzchniowej.
Przepuklenie wywołuje rosnące ciśnienie na powierzchnię próbki. Badanie przebicia wykorzystuje skoncentrowane działanie penetratora.
Parametr określa ciśnienie potrzebne do rozerwania arkusza w znormalizowanym układzie zacisku i membrany.
Badana próbka spoczywa nad okrągłą, elastyczną membraną i jest mocno zaciśnięta pomiędzy pierścieniowymi powierzchniami. Układ hydrauliczny tłoczy ciecz pod membranę ze stałą szybkością. Membrana wybrzusza się, odkształca próbkę i obciąża ją w wielu kierunkach aż do powstania pęknięcia.
Wytrzymałość na przepuklenie jest maksymalnym ciśnieniem rozwiniętym przez układ w chwili rozerwania. Wskazanie obejmuje również ciśnienie potrzebne do odkształcenia samej membrany, dlatego stan membrany, kalibracja czujnika i zgodność aparatu z metodą są częścią wiarygodnego pomiaru.
Badanie nie opisuje jednej, prostej cechy włókien. Wynik jest odpowiedzią całej struktury arkusza na połączone rozciąganie, odkształcenie poza płaszczyzną i rozwój pęknięcia. Nie należy zastępować nim wyników prób rozciągania, rozdzierania, zginania, ściskania ani przebicia.
Obie metody wykorzystują podobną zasadę hydrauliczną, ale różnią się zakresem, wymaganiami aparatu i rodzajem badanego materiału.
| Metoda | Materiał | Zakres wskazany w normie | Najważniejsze ograniczenie |
|---|---|---|---|
| ISO 2758:2014 | Papier | 70–1 400 kPa | Nie jest przeznaczona do składników tektury zespolonej, takich jak liner i papier na warstwę pofalowaną; dla nich właściwsza jest ISO 2759. |
| ISO 2759:2014 | Tektura, w tym tektura lita i falista | 350–5 500 kPa | Może być stosowana od 250 kPa dla materiału przeznaczonego do wytworzenia wyrobu o większej wytrzymałości, lecz dokładność i precyzja mogą wtedy odbiegać od wartości podanych dla podstawowego zakresu. |
| TAPPI/ANSI T 403 om-22 | Papier | Zakres wynikający z aparatu i procedury metody | Wyniki należy raportować jako uzyskane według TAPPI T 403, a nie utożsamiać automatycznie z wynikiem ISO 2758. |
| TAPPI T 807 om-25 / T 810 om-22 | Linerboard / tektura falista | Zależnie od metody; T 810 obejmuje 690–4 825 kPa | Dobór metody zależy od tego, czy badany jest papier okrywowy, tektura falista czy inny rodzaj tektury. |
Wyników uzyskanych aparatem do papieru i aparatem do tektury nie należy łączyć bez wskazania metody. Różnice konstrukcji, membrany, zacisku i warunków pracy mogą powodować różne wartości dla tego samego materiału.
Powtarzalność zależy od reprezentatywnego pobrania próbki, kondycjonowania, sprawnego aparatu i jednolitego wykonania każdego oznaczenia.
Próbkę partii pobiera się zgodnie z planem badań, a arkusze doprowadza do równowagi w atmosferze określonej dla papieru i tektury. Przy badaniu jakości średniej partii zastosowanie ma ISO 186, a warunki atmosfery opisuje ISO 187.
Sprawdza się układ pomiaru ciśnienia, szczelność układu hydraulicznego, brak pęcherzy powietrza, stan membrany oraz równomierność i wartość nacisku zacisku.
Niepofałdowany i nieuszkodzony fragment materiału umieszcza się płasko pomiędzy pierścieniami. Zacisk musi zapobiegać przesuwaniu bez powodowania przedwczesnego uszkodzenia przy krawędzi.
Ciecz hydrauliczna wybrzusza membranę ze stałą szybkością określoną przez metodę. Aparat rejestruje rosnące ciśnienie aż do rozerwania próbki.
Kontroluje się miejsce i charakter pęknięcia. Wyniki obciążone poślizgiem, wadliwym zaciskiem lub inną niezgodnością odrzuca się zgodnie z procedurą metody.
Podaje się średnią, rozrzut wyników, jednostkę, metodę, typ aparatu, warunki kondycjonowania, identyfikację próbki i każde odstępstwo od procedury.
Ciśnienie przepuklenia jest wynikiem bezpośrednim. Wskaźnik przepuklenia wymaga dodatkowo oznaczenia gramatury.
| Wielkość | Sposób wyrażenia | Jednostka | Znaczenie |
|---|---|---|---|
| Wytrzymałość na przepuklenie | Średnia z ważnych oznaczeń maksymalnego ciśnienia | kPa | Opisuje bezwzględny opór próbki na rozerwanie w warunkach danej metody. |
| Odchylenie standardowe lub inna miara rozrzutu | Obliczana z serii oznaczeń | kPa lub % | Pokazuje jednorodność próbki i powtarzalność serii. |
| Wskaźnik przepuklenia | Wytrzymałość na przepuklenie podzielona przez gramaturę | kPa·m²/g | Odnosi wynik do masy powierzchniowej i ułatwia porównania pomiędzy różnymi gramaturami. |
Wskaźnik przepuklenia = p / g, gdzie p oznacza wytrzymałość na przepuklenie w kPa, a g gramaturę w g/m² oznaczoną zgodnie z ISO 536.
Przykład obliczeniowy: dla wyniku 240 kPa i gramatury 80 g/m² wskaźnik wynosi 3,00 kPa·m²/g. Jest to wyłącznie demonstracja rachunku, nie wartość charakterystyczna dla określonego produktu.
Wartość jest skutkiem współdziałania budowy arkusza, stanu próbki i parametrów badania.
Większa ilość materiału w polu pomiarowym może zwiększać bezwzględną wartość ciśnienia, lecz zależność nie musi być liniowa.
Długość włókien, ich orientacja, liczba i jakość połączeń oraz równomierność formacji wpływają na przenoszenie naprężeń i rozwój pęknięcia.
Papier jest higroskopijny. Zmiana wilgotności może zmieniać sztywność, zdolność odkształcania i wytrzymałość, dlatego próbki muszą być kondycjonowane.
Zaklejanie, powlekanie, laminowanie, wypełniacze i dodatki wytrzymałościowe mogą zmieniać sposób rozkładu obciążenia i inicjacji pęknięcia.
Fałdy, nacięcia, zagniecenia, nierównomierna formacja i uszkodzenia krawędzi pola pomiarowego mogą obniżyć wynik lub zwiększyć jego rozrzut.
Zużyta membrana, niewłaściwy nacisk zacisku, powietrze w układzie hydraulicznym, błędna kalibracja albo niezgodna szybkość pompowania zniekształcają pomiar.
Wartość liczbowa nie jest samodzielną oceną jakości ani przydatności papieru.
Porównywane próbki powinny być badane według tej samej normy, na zgodnym aparacie, po takim samym kondycjonowaniu i z jednakowym sposobem raportowania. Należy rozróżniać papier, tekturę litą, składniki tektury falistej oraz gotową tekturę falistą.
Dwie próbki mogą mieć podobną średnią, lecz różną jednorodność. Duży rozrzut może wskazywać na zmienność materiału, problemy z pobraniem próbki albo nieprawidłowości wykonania badania.
Dla oceny zachowania w procesie i użytkowaniu potrzebne mogą być również gramatura, grubość, wilgotność, rozciąganie, rozdzieranie, sztywność, przepuszczalność powietrza, chłonność i właściwości powierzchniowe.
Najwięcej błędów wynika z pomijania metody, gramatury i rodzaju badanego materiału.
Nie. Parametr opisuje jeden typ obciążenia. Papier może mieć inne wymagania związane z drukiem, sztywnością, chłonnością, trwałością lub obróbką.
Nie. Ciśnienie jest wynikiem bezwzględnym w kPa, a wskaźnik dzieli je przez gramaturę.
Nie. Normy mają różne zakresy materiałowe i wymagania aparatu; wynik musi być przypisany do konkretnej metody.
Nie. Obciążenie jest przekazywane przez elastyczną membranę, a nie przez grot lub trzpień.
Nie. Papier jest materiałem niejednorodnym, dlatego wynik opiera się na serii ważnych oznaczeń i ocenie rozrzutu.
Nie. Zawartość wilgoci zależy od temperatury i wilgotności względnej, a stan wilgotności wpływa na właściwości mechaniczne arkusza.
Każda metoda odtwarza inny mechanizm obciążenia, dlatego wyniki wzajemnie się uzupełniają.
Mapa właściwości fizycznych, mechanicznych, optycznych i użytkowych papieru.
Otwórz stronę →ParametrMasa jednostki powierzchni potrzebna między innymi do obliczenia wskaźnika przepuklenia.
Otwórz stronę →Badanie mechaniczneSiła, odkształcenie i energia zerwania w jednoosiowej próbie paska.
Otwórz stronę →Badanie mechaniczneEnergia lub siła potrzebna do propagacji istniejącego rozdarcia.
Otwórz stronę →Badanie mechaniczneOpór arkusza lub tektury przeciw odkształceniu zginającemu.
Otwórz stronę →Stan materiałuZawartość wody wpływająca na wymiary i właściwości mechaniczne.
Otwórz stronę →Odpowiedzi dotyczą znaczenia parametru, a nie wyboru konkretnego produktu.
Nie. Gramatura informuje o masie jednostki powierzchni. Dwa materiały o tej samej gramaturze mogą mieć różną sieć włóknistą, dodatki, wilgotność i budowę warstwową, a więc również różne wyniki przepuklenia.
Tak, jeśli stosuje się metodę przeznaczoną do danego rodzaju tektury i jej zakresu. ISO 2759 obejmuje między innymi tekturę falistą, a TAPPI T 810 opisuje badanie tektury falistej w określonym zakresie ciśnienia.
Nie należy tego zakładać. Warstwy, powłoki i asymetria budowy mogą wpływać na odkształcanie. Orientację i sposób wykonania serii ustala właściwa procedura badawcza.
Tylko częściowo. Przepuklenie opisuje odporność materiału w konkretnym teście. Zachowanie opakowania zależy również od konstrukcji, złączy, wymiarów, zgniatania, przebicia, wilgotności i warunków transportu.
Zakresy, definicje i zasady badania zweryfikowano w oficjalnych kartach norm ISO i TAPPI. Pełne wymagania aparatu, kalibracji, liczby oznaczeń i raportowania znajdują się w dokumentach normalizacyjnych.
Format i gramatura nie przesądzają o wyniku próby. Wartość wytrzymałości na przepuklenie jest właściwością konkretnego materiału i wymaga badania według ustalonej metody.
Produkty o zbliżonym przeznaczeniu mogą mieć odmienną budowę arkusza. Do porównań potrzebne są wyniki uzyskane na reprezentatywnych, kondycjonowanych próbkach.
Wraz z gramaturą często rośnie bezwzględne ciśnienie potrzebne do rozerwania arkusza. Wskaźnik przepuklenia odnosi wynik do gramatury, lecz nie zastępuje pełnej charakterystyki materiału.
Sposób wytwarzania, warstwy funkcjonalne i kierunkowość materiału mogą wpływać na przebieg pękania. Dane produktowe nie są wynikiem badania wytrzymałości na przepuklenie.
Wynik badania opisuje określoną właściwość materiału. Kryteria użytkowe papieru obejmują również technologię druku, format, gramaturę, wykończenie i wymagania urządzenia.