Niemiecka norma krajowa
Oznaczenie zaczynające się od DIN może odnosić się do dokumentu opracowanego i opublikowanego jako norma niemiecka.
Normalizacja niemiecka, europejska i międzynarodowa
DIN może oznaczać normę krajową, niemieckie wdrożenie normy europejskiej albo przyjęcie dokumentu międzynarodowego. Poprawna interpretacja wymaga pełnego numeru, daty wydania i sprawdzenia aktualnego statusu.
Pełne oznaczenie identyfikuje pochodzenie dokumentu, numer, część i wydanie. Skrót „DIN” bez tych danych zwykle nie wystarcza do oceny wymagania.
Oznaczenie zaczynające się od DIN może odnosić się do dokumentu opracowanego i opublikowanego jako norma niemiecka.
DIN wskazuje, że normy mogą być stosowane przez każdego, a ich użycie jest dobrowolne. Obowiązek może jednak wynikać z umowy, specyfikacji, przepisów lub przyjętej procedury.
Sformułowanie „zgodny z DIN” jest twierdzeniem o odniesieniu do wymagań. Samo nie wskazuje laboratorium, jednostki certyfikującej ani zakresu przeprowadzonej oceny.
Ten sam numer może występować w kolejnych wydaniach, poprawkach lub częściach. Należy podawać datę wydania, na przykład 2020-03.
Dokument może być aktualny, zastąpiony, wycofany, poprawiony albo pozostawać projektem. Opis handlowy może nadal odwoływać się do starszego numeru.
DIN EN, DIN ISO oraz DIN EN ISO opisują inne ścieżki przyjęcia dokumentu niż samodzielne oznaczenie DIN.
Prefiks pokazuje, czy dokument powstał na poziomie krajowym, europejskim czy międzynarodowym oraz jak został wdrożony w niemieckim zbiorze norm.
| Przykładowy prefiks | Znaczenie | Jak interpretować |
|---|---|---|
| DIN 5008 | Niemiecka norma krajowa. | Dokument opracowany w krajowym systemie DIN. Należy sprawdzić numer, tytuł i aktualne wydanie. |
| DIN EN 1234 | Norma europejska EN przyjęta bez zmian jako norma niemiecka. | Po zatwierdzeniu EN członkowie CEN wdrażają ją na poziomie krajowym i wycofują sprzeczne normy krajowe. |
| DIN ISO 1234 | Norma ISO przyjęta bez zmian bezpośrednio jako norma niemiecka. | Nie każdy dokument ISO musi wcześniej stać się normą europejską. |
| DIN EN ISO 1234 | Norma ISO przyjęta jako EN, a następnie wdrożona w Niemczech. | Treść ma wspólne pochodzenie międzynarodowe i europejskie; niemieckie wydanie zawiera krajową przedmowę. |
| DIN SPEC | Specyfikacja publikowana w ramach odrębnego rodzaju dokumentu DIN. | Nie należy utożsamiać jej automatycznie z pełną normą DIN. Trzeba sprawdzić rodzaj dokumentu i procedurę opracowania. |
Numer identyfikuje serię, ale dopiero pełny zapis pozwala rozpoznać dokument, który rzeczywiście ma być zastosowany.
Nie wszystkie poniższe dokumenty są samodzielnymi normami krajowymi. Lista pokazuje różne typy oznaczeń i konieczność sprawdzania bieżącego statusu.
| Dokument | Obszar | Wniosek praktyczny |
|---|---|---|
| DIN 5008:2020-03 | Reguły pisania i układu w przetwarzaniu tekstu i informacji; karta wskazuje poprawkę z 2020-07. | Pomaga porządkować niemieckojęzyczną korespondencję, dokumenty, tabele, prezentacje i komunikację elektroniczną. |
| DIN EN ISO 216 | Wymiary przyciętych arkuszy serii A i B dla zastosowań administracyjnych, handlowych i technicznych. | A4 ma 210 × 297 mm. Sam format nie opisuje gramatury, jakości ani trwałości papieru. |
| DIN 476-2:2008-02 | Seria C końcowych formatów papieru, powiązana między innymi z formatami kopert. | Przy kopercie należy rozróżniać format C od wymiarów zawartości i konstrukcji konkretnego wyrobu. |
| DIN 6738:2007-03 | Klasy trwałości papieru i tektury. | Klasa trwałości nie jest tym samym co ogólna jakość druku, białość, gramatura ani certyfikat środowiskowy. |
| DIN EN ISO 9706:2026-04 | Wymagania trwałości papieru przeznaczonego na dokumenty; wydanie zastąpiło DIN EN ISO 9706:2010-02. | W archiwizacji trzeba podać aktualne wydanie i odróżnić wymagania dla papieru od trwałości zapisu lub wydruku. |
| ISO/IEC 21964 | Zasady, wymagania dla urządzeń i proces niszczenia nośników danych. | W kartach DIN Media dawne DIN 66399-1 i -2 są wycofane, a jako zalecane dokumenty wskazano odpowiednie części ISO/IEC 21964. |
Format A4 jest najbardziej rozpoznawalnym przykładem wpływu niemieckiej normalizacji na praktykę międzynarodową.
DIN opublikował DIN 476 „Trimmed sizes of paper” 18 sierpnia 1922 r. Dokument uporządkował formaty takie jak A4 i A5.
DIN wskazuje, że wymiary te są obecnie zdefiniowane w DIN EN ISO 216. Karta ISO 216:2007 opisuje przycięte formaty papieru do zastosowań administracyjnych, handlowych i technicznych.
Formaty serii A zachowują proporcje po podziale dłuższego boku na pół. Dzięki temu dokument można skalować między formatami bez zmiany układu proporcji.
Norma wymiarowa nie określa automatycznie gramatury, grubości, wilgotności, białości, nieprzezroczystości, trwałości ani kompatybilności z urządzeniem.
Odwołanie do normy powinno być konkretne i możliwe do prześledzenia. Ogólne hasło marketingowe nie zastępuje dowodu zgodności.
Prefiks, numer, część i data wydania powinny odpowiadać dokumentowi wskazanemu w oficjalnej karcie.
Należy ustalić, czy twierdzenie dotyczy wymiaru, metody badania, klasy, konstrukcji, procesu czy całego wyrobu.
Sprawdź, kto składa deklarację: producent, importer, laboratorium, jednostka certyfikująca czy sprzedawca.
Wymagaj raportu z badań, deklaracji, certyfikatu lub innego dokumentu adekwatnego do rodzaju twierdzenia.
Porównaj datę dowodu z aktualnym wydaniem normy i sprawdź, czy zmiana wyrobu nie unieważniła oceny.
Zgodność z jednym wymaganiem nie oznacza spełnienia innych norm, bezpieczeństwa w każdym zastosowaniu ani przewagi jakościowej nad wszystkimi produktami.
Najwięcej pomyłek wynika z pomijania wydania, statusu i rzeczywistego zakresu dokumentu.
Normy są co do zasady dobrowolne. Obowiązek może powstać dopiero przez przepis, umowę, specyfikację lub inną wiążącą podstawę.
DIN jest oznaczeniem dokumentu normalizacyjnego. Niezależna certyfikacja wymaga odrębnej procedury i wskazania jednostki.
Numery popularne w handlu mogą odnosić się do dokumentów wycofanych. Przykładem są odwołania do DIN 66399 po publikacji ISO/IEC 21964.
Jeden dokument może przejść ścieżkę ISO, EN i krajowego wdrożenia DIN. Prefiks opisuje tę historię przyjęcia.
A4 określa wymiary arkusza. Nie mówi, czy papier nadaje się do konkretnej drukarki, archiwizacji lub druku kolorowego.
Dowód może dotyczyć tylko jednego wariantu, konfiguracji, materiału albo daty produkcji. Zakres należy odczytać z dokumentacji.
Cztery zestawy pokazują produkty, przy których występują parametry normalizowane lub porządkowane przez normy. Obecność produktu na stronie nie potwierdza zgodności z konkretną normą DIN ani posiadania certyfikatu.
Format A4 ma historyczne korzenie w DIN 476, lecz obecnie jego wymiary opisuje DIN EN ISO 216. Sam format nie potwierdza jakości, trwałości ani zgodności z inną normą.
Oznaczenie formatu porządkuje wymiary arkusza. Przeznaczenie, gramaturę, kierunek włókna i tolerancje należy odczytywać osobno z dokumentacji konkretnego produktu.
Ta sama wielkość arkusza może występować w wielu gramaturach. Format normatywny nie zastępuje parametrów technicznych papieru ani wymagań urządzenia drukującego.
Szerokość i długość roli są częścią specyfikacji użytkowej. Nie należy zakładać zgodności z konkretną normą wyłącznie na podstawie wymiaru podanego w nazwie handlowej.
Pełne znaczenie oznaczenia DIN często wymaga równoczesnego sprawdzenia dokumentu EN lub ISO oraz właściwości konkretnego produktu.
Jak europejskie dokumenty są przyjmowane jako normy krajowe i co oznacza prefiks EN.
Otwórz stronę →Międzynarodowy poziom normalizacji i relacja między ISO, EN oraz krajowym wdrożeniem.
Otwórz stronę →Serie A i B, zasady skalowania oraz praktyczne wymiary arkuszy.
Otwórz stronę →Wymiary 210 × 297 mm, proporcje i zastosowania najpopularniejszego formatu biurowego.
Otwórz stronę →Znaczenie g/m² i różnica między gramaturą, grubością oraz sztywnością arkusza.
Otwórz stronę →Trwałość papieru, dokumentów i nośników oraz dobór właściwych wymagań.
Otwórz stronę →Status dokumentów i sposób interpretacji oznaczeń zweryfikowano w oficjalnych materiałach organizacji normalizacyjnych i kartach norm.
Wyjaśnienie przyjmowania norm europejskich jako DIN EN oraz roli dokumentów międzynarodowych.
Otwórz materiał DIN →Zestawienie oznaczeń DIN, DIN EN, DIN ISO i DIN EN ISO oraz sposobu ich przyjęcia.
Otwórz zestawienie →Oficjalna informacja, że stosowanie norm DIN jest dobrowolne, o ile obowiązek nie wynika z innej podstawy.
Otwórz materiał DIN →Historia publikacji DIN 476 w 1922 r. i przejścia wymiarów do DIN EN ISO 216.
Otwórz materiał DIN →Zakres międzynarodowej normy dla przyciętych formatów papieru do zastosowań administracyjnych, handlowych i technicznych.
Otwórz kartę ISO →Aktualna karta normy oraz informacja o sprostowaniu DIN 5008 Berichtigung 1:2020-07.
Otwórz kartę DIN Media →Aktualna karta normy dotyczącej końcowych formatów papieru serii C.
Otwórz wyszukiwanie DIN →Aktualna karta klas trwałości papieru i tektury.
Otwórz kartę DIN Media →Aktualne niemieckie wydanie wymagań trwałości papieru do dokumentów, zastępujące wydanie z 2010 r.
Otwórz kartę DIN Media →Aktualna seria dotycząca niszczenia nośników danych, wskazywana przez DIN Media zamiast wycofanych części DIN 66399.
Otwórz część 1 →Centrum Wiedzy wyjaśnia oznaczenia norm. Poradnik pomaga dobrać papier, a sklep prezentuje aktualną ofertę produktów papierniczych.
Praktyczny dobór formatu, gramatury i rodzaju papieru do urządzenia oraz zastosowania.
Przejdź do poradnika →Dział Papier w A-Z BiuroPapiery biurowe i specjalistyczne, rolki oraz produkty w różnych formatach i gramaturach.
Otwórz dział Papier →Centrum Wiedzy A-Z BiuroPowiązane informacje o normach EN, ISO, oznaczeniach i dokumentach stosowanych przy produktach biurowych.
Otwórz dział Wiedzy →