Widoczny dokument nadal musi być samowystarczalny
Podstawowa część PDF/A-3 podlega ograniczeniom dotyczącym fontów, barwy, metadanych, szyfrowania i zależności zewnętrznych. Osadzenie pliku źródłowego nie naprawia niezgodnej warstwy PDF.
Archiwizacja cyfrowa · ISO 19005-3:2012
PDF/A-3 zachowuje statyczną, czytelną reprezentację dokumentu w PDF 1.7, a równocześnie pozwala dołączyć pliki w dowolnym formacie. Ta elastyczność jest użyteczna tylko wtedy, gdy organizacja opisze relację między dokumentem a załącznikami, zweryfikuje oba poziomy treści i przejmie odpowiedzialność za długoterminową obsługę każdego osadzonego formatu.
Aktualizacja: 6 sierpnia 2026 · Redakcja A-Z Biuro
ISO 19005-3:2012 opiera się na PDF 1.7 i rozszerza PDF/A-2 o możliwość dołączania plików dowolnego typu. Norma została ponownie potwierdzona w 2023 roku i pozostaje aktualna.
ISO 19005-3:2012 opiera się na PDF 1.7 i rozszerza PDF/A-2 o możliwość dołączania plików dowolnego typu. Norma została ponownie potwierdzona w 2023 roku i pozostaje aktualna.
Podstawowa część PDF/A-3 podlega ograniczeniom dotyczącym fontów, barwy, metadanych, szyfrowania i zależności zewnętrznych. Osadzenie pliku źródłowego nie naprawia niezgodnej warstwy PDF.
Może to być XML, CSV, arkusz, plik CAD, obraz, wiadomość lub inny obiekt. Norma dopuszcza taki plik, lecz nie gwarantuje jego trwałości, czytelności ani bezpieczeństwa.
Każdy plik stowarzyszony musi być powiązany z całym dokumentem albo jego konkretnym obiektem oraz otrzymać opis relacji i typ MIME.
PDF/A-3 nie zapewnia retencji, kontroli dostępu, kopii bezpieczeństwa, sum kontrolnych, rejestru zdarzeń ani migracji osadzonych formatów.
PDF/A-2 pozwalał dołączać zgodne dokumenty PDF/A. PDF/A-3 zachowuje jego model renderowania i trzy poziomy zgodności, ale rozszerza rodzaj dołączanej zawartości.
Osadzanie służy przede wszystkim łączeniu zgodnych dokumentów PDF/A w kontrolowany zestaw.
Warstwa wizualna może być zestawiona na przykład z danymi XML, tabelą CSV albo plikiem źródłowym aplikacji.
Archiwum musi rozumieć nie tylko PDF/A, lecz także charakter, zależności, wersję i ryzyko każdego osadzonego formatu.
Jeżeli załączniki nie są potrzebne, prostszy profil może ograniczyć ryzyko i koszty utrzymania.
Wybór poziomu dotyczy dokumentu PDF, nie jakości ani trwałości pliku osadzonego. Każdy wariant może zawierać załączniki, ale wymaga innych cech tekstu i struktury.
Wymaga struktury logicznej, informacji o kolejności odczytu i innych elementów poziomu A. Jest właściwy, gdy semantyka dokumentu ma być zachowana, lecz sam znacznik A nie dowodzi pełnej dostępności.
Wymaga odpowiedników Unicode dla tekstu, dzięki czemu treść można wiarygodniej wyszukiwać, kopiować i przetwarzać bez pełnej struktury poziomu A.
Koncentruje się na długoterminowym zachowaniu wyglądu. Może być wystarczający dla zeskanowanych dokumentów, jeżeli struktura logiczna nie jest wymagana.
Odbiór powinien wskazywać część 3 oraz poziom A, U albo B. Ogólne oznaczenie „PDF/A” jest zbyt mało precyzyjne.
Mechanizm Associated Files pozwala wskazać, dlaczego dany plik znajduje się w pakiecie i do jakiej części dokumentu się odnosi. Bez tego odbiorca może nie wiedzieć, który obiekt jest źródłem, danymi, alternatywą albo uzupełnieniem.
Stosowane, gdy osadzony plik jest źródłem, z którego utworzono widoczną reprezentację PDF, na przykład dokument edytowalny lub dane wejściowe.
Odpowiednie dla danych maszynowych powiązanych z prezentacją, takich jak XML lub CSV służące do automatycznego przetwarzania.
Wskazuje inną reprezentację tej samej zawartości, przeznaczoną do odmiennego sposobu wykorzystania.
Supplement oznacza materiał uzupełniający. Unspecified należy ograniczać, ponieważ słaba semantyka utrudnia automatyczne przetwarzanie i późniejszą ocenę pakietu.
Profil jest najbardziej wartościowy wtedy, gdy człowiek potrzebuje stabilnego dokumentu do odczytu, a system informatyczny — danych lub pliku źródłowego do dalszego przetwarzania.
Widoczna faktura, raport lub formularz może być połączony z XML albo CSV. Obie warstwy muszą być porównywane pod kątem zgodności znaczeniowej.
PDF może prezentować zatwierdzony widok, a plik osadzony zachowywać dane źródłowe. Trzeba jednak zdefiniować, która warstwa jest zapisem autorytatywnym.
Raport może zawierać dane wejściowe i materiały pomocnicze, jeżeli reguły kompletności, integralności i dostępu są jednoznaczne.
Pakiet może ułatwiać jednoczesne przekazanie wersji czytelnej i maszynowej, ale nie zwalnia z testowania importu oraz ekstrakcji załączników.
Walidacja profilu potwierdza reguły PDF/A, lecz nie dowodzi, że osadzony format jest trwały, wolny od złośliwego kodu, kompletny i zgodny z widocznym dokumentem.
XML, CSV lub inny plik może zawierać wartości inne niż prezentowane w PDF. Proces odbioru powinien obejmować kontrolę semantyczną obu reprezentacji.
Repozytorium może nie mieć narzędzi do otwarcia, walidacji lub migracji osadzonego obiektu.
Załączniki wymagają skanowania antymalware, ograniczenia aktywnej zawartości i bezpiecznej procedury ekstrakcji.
Jeden plik kontenerowy może obejmować wiele strategii zachowania. Każdy format należy zinwentaryzować, monitorować i objąć planem działania.
Organizacja powinna z góry ustalić dopuszczalne formaty, relacje, nazewnictwo, metadane, testy i odpowiedzialność za cały pakiet.
Określ, dlaczego plik ma być osadzony, która reprezentacja jest nadrzędna i jak długo każda warstwa ma być przechowywana.
Utwórz listę dopuszczonych typów, wersji i rozmiarów oraz reguły odrzucenia plików nieznanych lub aktywnych.
Osadź fonty, ustaw barwę, metadane i poziom zgodności, a następnie przypisz plikom AFRelationship, typ MIME i opis.
Sprawdź deklarowany profil PDF/A-3a, 3u lub 3b oraz raport błędów i ostrzeżeń.
Zweryfikuj, czy dane osadzone odpowiadają widocznej reprezentacji, a wszystkie wymagane załączniki są kompletne.
Zapisz sumę kontrolną, wynik walidacji, identyfikatory, formaty składowe i odpowiedzialność za przyszłą migrację.
Testy powinny obejmować profil techniczny, pliki osadzone, relacje, spójność znaczeniową i zachowanie w docelowym repozytorium.
Potwierdź część 3 i poziom zgodności oraz zachowaj wersję narzędzia i profil walidacyjny.
Zapisz nazwę, typ MIME, rozmiar, relację, sumę kontrolną i wynik identyfikacji formatu każdego obiektu.
Sprawdź, czy uprawniony użytkownik może bezpiecznie wyodrębnić plik i czy jego suma kontrolna pozostaje zgodna.
Zweryfikuj indeksowanie, podgląd, eksport, kopie bezpieczeństwa, retencję i odtwarzanie całego pakietu.
Najlepszy profil to najprostszy wariant spełniający rzeczywiste wymagania dokumentu i repozytorium.
| Profil | Podstawa | Załączniki | Typowe uzasadnienie |
|---|---|---|---|
| PDF/A-1 | PDF 1.4 | Brak | Prosty, statyczny dokument bez nowszych funkcji PDF |
| PDF/A-2 | PDF 1.7 | Zgodne PDF/A | Nowsze funkcje PDF i zestawy dokumentów PDF/A |
| PDF/A-3 | PDF 1.7 | Dowolny format | Połączenie widoku dla człowieka z danymi lub plikiem źródłowym |
Papierowe druki mogą być materiałem wejściowym do skanowania albo źródłem danych do pakietu PDF/A-3. Sam produkt nie przesądza o formacie pliku, kompletności odwzorowania ani zgodności dokumentu wynikowego z normą.
Przybory do pisania, wyróżniania i korekty mogą wspierać kontrolę papierowych kopii roboczych. Nie zastępują elektronicznego rejestru zmian, walidacji PDF/A ani porównania pliku osadzonego z widoczną treścią dokumentu.
Klipsy, taśma i klej pomagają organizować wydruki oraz załączniki papierowe. Arkusz nie potwierdza ich właściwości archiwalnych, dlatego nie należy utożsamiać ich z zabezpieczeniem długoterminowej integralności dokumentacji.
Koperty i torby mogą służyć do fizycznego przekazywania wydruków, protokołów lub instrukcji. Nie są nośnikami archiwizacji cyfrowej i nie zapewniają ochrony osadzonych plików ani ich metadanych.
Nie. Warstwa PDF musi spełnić wymagania ISO 19005-3, pliki muszą być prawidłowo stowarzyszone, a deklarowany poziom powinien przejść walidację.
Norma dopuszcza dowolny format. Polityka archiwum powinna jednak określić, które typy są akceptowane i jak będą zachowywane, walidowane oraz migrowane.
Nie. Zgodność znaczeniową trzeba sprawdzić osobnym testem biznesowym albo schematem walidacyjnym.
Może wystarczyć do zachowania wyglądu, lecz PDF/A-3u lepiej wspiera odwzorowanie tekstu na Unicode, a PDF/A-3a obejmuje strukturę logiczną. Wybór zależy od cech znaczących.
Techniczna możliwość nie oznacza akceptowalności. Polityka bezpieczeństwa powinna blokować ryzykowne typy i wymagać skanowania wszystkich załączników.
Walidator sprawdza reguły PDF/A. Kontrola malware, poprawności biznesowej, kompletności i możliwości przyszłego odczytu wymaga dodatkowych narzędzi i procedur.
Status normy i właściwości profilu sprawdzono 6 sierpnia 2026 r. Oficjalne opisy Library of Congress i dokumentacja veraPDF uzupełniają kartę ISO o mechanizm plików stowarzyszonych, poziomy zgodności i praktykę walidacji.