To format pliku, nie procedura skanowania
Norma nie narzuca konkretnego skanera, programu, interfejsu ani procesu konwersji. Organizacja musi osobno zdefiniować parametry wejścia, kontrolę jakości, odpowiedzialność i zasady ponownego przetwarzania.
Archiwizacja cyfrowa · ISO 19005-2:2011
PDF/A-2 jest profilem długoterminowego zachowania dokumentów stronicowych opartym na PDF 1.7. Rozszerza możliwości PDF/A-1, ale nadal wymaga samowystarczalności pliku, kontrolowanej reprezentacji barwy, osadzonych fontów, metadanych i walidacji konkretnego poziomu zgodności.
Aktualizacja: 6 sierpnia 2026 · Redakcja A-Z Biuro
ISO 19005-2:2011 określa wykorzystanie PDF 1.7 zdefiniowanego w ISO 32000-1 do długoterminowego zachowania statycznej reprezentacji wizualnej dokumentów. Norma została potwierdzona w 2022 roku i pozostaje aktualna.
ISO 19005-2:2011 określa wykorzystanie PDF 1.7 zdefiniowanego w ISO 32000-1 do długoterminowego zachowania statycznej reprezentacji wizualnej dokumentów. Norma została potwierdzona w 2022 roku i pozostaje aktualna.
Norma nie narzuca konkretnego skanera, programu, interfejsu ani procesu konwersji. Organizacja musi osobno zdefiniować parametry wejścia, kontrolę jakości, odpowiedzialność i zasady ponownego przetwarzania.
Plik PDF/A-2 nie zastępuje klasyfikacji, retencji, kontroli dostępu, wersjonowania, sum kontrolnych, kopii bezpieczeństwa i udokumentowanej historii działań.
Wynik powinien jednoznacznie potwierdzać PDF/A-2a, PDF/A-2u albo PDF/A-2b. Ogólne stwierdzenie „plik jest PDF/A” nie wystarcza do udokumentowania profilu.
PDF/A-2 nie został zaprojektowany jako obowiązkowy zamiennik PDF/A-1. Jeżeli starszy profil spełnia wymagania i działa w istniejącym repozytorium, migracja nie musi przynosić korzyści.
Najważniejsza różnica wynika z przejścia z PDF 1.4 do PDF 1.7. Pozwala to zachować cechy używane w nowszych dokumentach bez niepotrzebnego upraszczania ich podczas konwersji.
PDF/A-2 dopuszcza przezroczystość elementów graficznych. Zmniejsza to potrzebę spłaszczania efektów, które w PDF/A-1 mogło zmienić wygląd, kolejność obiektów albo jakość grafiki.
Możliwe jest wykorzystanie kompresji JPEG 2000 zgodnie z ograniczeniami profilu. Decyzja powinna uwzględniać jakość, rozmiar, obsługę w repozytorium i zdolność walidatora do poprawnej oceny pliku.
PDF 1.7 umożliwia strumienie obiektów i skompresowane tablice odsyłaczy, co może ograniczać rozmiar pliku. Kompresja struktury nie zwalnia z kontroli czytelności i zgodności.
PDF/A-2 może obejmować osadzone pliki zgodne z PDF/A oraz kolekcje dokumentów. Nie pozwala jednak swobodnie dołączać plików dowolnego formatu — tę funkcję rozszerza PDF/A-3.
Wyboru poziomu nie należy opierać wyłącznie na tym, który wariant najłatwiej wygenerować. Trzeba ustalić, czy cechą znaczącą jest tylko wygląd, także możliwość niezawodnego odwzorowania znaków, czy również struktura logiczna dokumentu.
Poziom A obejmuje wymagania dotyczące logicznej struktury dokumentu. Wymaga poprawnego tagowania, kolejności odczytu, identyfikacji języka i powiązania treści z odpowiednimi elementami struktury.
Poziom U spełnia wymagania poziomu B i dodatkowo wymaga odpowiedników Unicode dla tekstu. Ułatwia wyszukiwanie, kopiowanie, indeksowanie i migrację treści, ale nie wymaga pełnej struktury logicznej.
Poziom B koncentruje się na możliwości długoterminowego odtworzenia wyglądu stron. Bywa właściwy dla skanów, gdy struktura semantyczna nie jest dostępna, lecz może ograniczyć przyszłe wykorzystanie tekstu.
Tagowanie wymagane dla PDF/A-2a jest ważną podstawą, ale zgodność z PDF/A-2a nie jest tożsama z pełną zgodnością z PDF/UA ani z praktyczną dostępnością dla każdego użytkownika.
Nowe możliwości PDF 1.7 nie usuwają głównych ograniczeń rodziny PDF/A. Plik powinien dać się wiernie odtworzyć bez zależności od zasobów i zachowań, których nie można wiarygodnie zachować.
Użyte fonty muszą być osadzone i legalnie możliwe do osadzenia. Dla poziomu U i A trzeba dodatkowo zapewnić poprawne odwzorowanie tekstu na Unicode.
Przestrzenie barw powinny być opisane w sposób niezależny od urządzenia, a wynik renderowania sprawdzony. Dopuszczenie przezroczystości i JPEG 2000 nie eliminuje ryzyka błędnego profilu barwnego.
Plik powinien zawierać informację o części i poziomie zgodności, między innymi wartości identyfikacyjne wskazujące część 2 i literę A, U albo B. Deklaracja musi odpowiadać rzeczywistej walidacji.
Szyfrowanie, JavaScript, uruchamianie plików wykonywalnych, audio, wideo i grafika 3D pozostają niedozwolone. Dokument ma zachować statyczną reprezentację, a nie zależeć od aktywnego kodu.
Najbezpieczniejszy model oddziela przygotowanie źródła, generowanie pliku, walidację techniczną, kontrolę wizualną i przyjęcie do repozytorium. Każdy etap powinien mieć właściciela, kryteria i zapis wyniku.
Ustal, czy trzeba zachować wyłącznie wygląd, czy także tekst, kolejność odczytu, strukturę tabel, formularze, podpisy i osadzone dokumenty. Od tego zależy poziom oraz sposób kontroli.
Określ PDF/A-2a, 2u albo 2b, zasady OCR, wymagane fonty, profile barwne, dopuszczalne podpisy oraz reguły dla załączników zgodnych z PDF/A.
Preferuj bezpośredni eksport z aplikacji, gdy zachowuje strukturę i tekst. Dla skanów ustal rozdzielczość, tryb barwny, kompresję, OCR i tolerancję błędów.
Uruchom walidator z profilem dla właściwego poziomu PDF/A-2. Zapisz wersję narzędzia, wynik, listę błędów i identyfikator pliku, którego dotyczy raport.
Walidator nie oceni, czy brakuje stron, tekst jest czytelny, OCR odpowiada obrazowi, kolory są akceptowalne, a kolejność odczytu ma sens. Potrzebna jest kontrola jakości.
Oblicz sumę kontrolną, zapisz metadane, ustaw uprawnienia i retencję, wykonaj kopie oraz monitoruj integralność. Plik źródłowy zachowaj, gdy zawiera funkcje lub informacje utracone w PDF/A-2.
Kontrola powinna łączyć testy automatyczne i przegląd treści. Poniższy zestaw stanowi praktyczny punkt wyjścia, który należy dostosować do ryzyka, wartości dokumentów i wymagań organizacji.
| Obszar | Co sprawdzić | Dowód |
|---|---|---|
| Profil | Część 2 i poziom A, U lub B zgodny z polityką | Raport walidatora |
| Kompletność | Liczba stron, załączniki PDF/A, brak uciętej treści | Lista kontrolna i porównanie ze źródłem |
| Wygląd | Fonty, grafika, przezroczystość, kolory i orientacja stron | Kontrola wizualna próby lub całości |
| Tekst | Wyszukiwanie, kopiowanie, Unicode i jakość OCR | Test znaków oraz przegląd wyników OCR |
| Struktura | Tagi, kolejność odczytu i język dla PDF/A-2a | Inspekcja struktury i test wspomagający |
| Integralność | Niepowtarzalny identyfikator i suma kontrolna | Rejestr przyjęcia do repozytorium |
Najgroźniejsze problemy powstają, gdy zespół utożsamia opcję eksportu z kompletnym procesem zachowania albo wybiera wyższy poziom zgodności bez przygotowania danych źródłowych.
Metadane mogą twierdzić, że plik jest PDF/A-2, mimo że fonty, barwy, struktura lub załączniki naruszają wymagania. Zawsze weryfikuj plik niezależnym narzędziem.
Automatycznie utworzone tagi nie muszą odzwierciedlać nagłówków, tabel i kolejności odczytu. Poziom A wymaga jakości semantycznej, a nie jedynie obecności drzewa struktury.
Mniejszy plik nie zawsze oznacza lepszy plik archiwalny. Sprawdź, czy kompresja zachowuje istotne detale, a wszystkie narzędzia w łańcuchu poprawnie obsługują obraz.
PDF/A-2 nie jest kontenerem dla dowolnych plików. Osadzanie treści niezgodnej z dopuszczonym profilem może spowodować błąd walidacji; dla innych formatów istnieje PDF/A-3.
Gotowe formularze mogą być papierowym źródłem przed skanowaniem lub konwersją. Ich obecność nie oznacza zgodności dokumentu wynikowego z PDF/A-2 ani potwierdzonej trwałości archiwalnej papieru.
Zakreślacze, długopis i korektor mogą wspierać przegląd kopii roboczych. Nie zastępują elektronicznego raportu walidacji, rejestru błędów, metadanych ani kontroli wersji pliku.
Klej, taśmy i marker pomagają organizować papierową dokumentację towarzyszącą. Arkusz nie potwierdza ich zgodności z normami archiwalnymi ani przydatności do bezpośredniego kontaktu z materiałami wieczystymi.
Koperty i torby mogą ułatwiać fizyczne przekazywanie wydruków, instrukcji lub protokołów. Nie są nośnikami archiwizacji cyfrowej ani zabezpieczeniem integralności plików PDF/A-2.
Nie. PDF/A-2 dodaje możliwości PDF 1.7, ale PDF/A-1 pozostaje prawidłowym profilem, gdy spełnia potrzeby i jest obsługiwany przez repozytorium.
Gdy trzeba zachować wygląd i wiarygodne odwzorowanie tekstu na Unicode, ale pełna struktura logiczna wymagana dla poziomu A nie jest dostępna albo nie stanowi cechy znaczącej.
Nie automatycznie. Poziom A wymaga struktury logicznej, lecz praktyczna dostępność wymaga także jakości tagów, tekstów alternatywnych, kolejności odczytu i innych kryteriów, często ocenianych według PDF/UA.
Tak, lecz możliwości są ograniczone do zgodnych dokumentów PDF/A i kolekcji przewidzianych przez profil. Pliki dowolnego formatu są charakterystycznym rozszerzeniem PDF/A-3.
Nie musi. PDF/A-2 rozszerzył obsługę podpisów, ale konkretny plik nadal musi przejść walidację, a proces podpisywania nie może wprowadzić elementów naruszających profil.
Nie. Raport potwierdza sprawdzalne reguły techniczne. Osobno trzeba ocenić kompletność, czytelność, jakość OCR, strukturę, zgodność ze źródłem i prawidłowe przyjęcie do repozytorium.
Status normy i właściwości profilu sprawdzono 6 sierpnia 2026 r. Opisy Library of Congress i dokumentacja veraPDF uzupełniają oficjalną kartę ISO o praktyczne informacje o poziomach zgodności i walidacji.