
próbki wody • utrwalanie • transport • przechowywanie • ISO 5667-3
ISO 5667-3:2024 — utrwalanie, transport i przechowywanie próbek wody
Prawidłowe pobranie próbki nie wystarcza. Od chwili napełnienia pojemnika do rozpoczęcia analizy trzeba utrzymać jej tożsamość i właściwości w takim stopniu, w jakim wymaga tego konkretne oznaczenie. ISO 5667-3:2024 porządkuje ogólne wymagania dotyczące utrwalania, postępowania, transportu i przechowywania próbek wody.
Produkty polecane
Co obejmuje ISO 5667-3:2024?
To ogólna norma dotycząca postępowania z próbkami po pobraniu i przed analizą.
ISO 5667-3:2024 określa ogólne wymagania dotyczące pobierania, utrwalania, postępowania, transportu i przechowywania próbek wody przeznaczonych do analiz fizykochemicznych, chemicznych, hydrobiologicznych i mikrobiologicznych, a także do oznaczeń analitów i aktywności radiochemicznej. Jest szczególnie istotna wtedy, gdy próbki nie mogą zostać zbadane na miejscu i muszą trafić do laboratorium.
Norma nie jest jedną tabelą uniwersalnych temperatur i czasów dla wszystkich badań. Rodzaj pojemnika, konserwacja, dopuszczalny czas oraz warunki transportu zależą od oznaczanego parametru i metody analitycznej. Dlatego plan poboru trzeba uzgodnić z laboratorium przed wyjazdem w teren, a nie dopiero po napełnieniu butelki.
Które wydanie ISO 5667-3 jest aktualne w 2026 r.?
Aktualnym opublikowanym wydaniem pozostaje ISO 5667-3:2024, Edition 6.
ISO 5667-3:2024 została opublikowana w marcu 2024 r. i zastąpiła ISO 5667-3:2018. Polski Komitet Normalizacyjny opublikował identyczne wdrożenie jako PN-EN ISO 5667-3:2024-10; wcześniejsza PN-EN ISO 5667-3:2018-08 jest oznaczona jako wycofana i zastąpiona wydaniem 2024.
W 2026 r. trwa już praca nad wydaniem 7 oznaczonym ISO/DIS 5667-3. Projekt znajduje się w rozwoju i nie jest jeszcze opublikowanym standardem zastępującym wydanie 2024. Przy procedurach jakościowych trzeba więc odróżnić aktualną normę opublikowaną od projektu przyszłej rewizji.
Dlaczego próbka może zmienić się po pobraniu?
Po odłączeniu od badanego systemu w próbce nadal zachodzą procesy fizyczne, chemiczne i biologiczne.
Zmiana temperatury, kontakt z powietrzem, światłem lub ścianką pojemnika, ulatnianie składników, reakcje chemiczne, osadzanie, adsorpcja oraz aktywność mikroorganizmów mogą sprawić, że wynik po kilku godzinach nie będzie reprezentował stanu w chwili poboru. Utrwalanie nie „zamraża” próbki w sensie dosłownym; jego zadaniem jest ograniczenie zmian istotnych dla oznaczanego parametru.
To dlatego dwie próbki wody pobrane w tym samym miejscu mogą wymagać innego postępowania, jeśli jedna ma służyć do analizy metalu, druga parametru mikrobiologicznego, a trzecia parametru nietrwałego oznaczanego na miejscu. Procedura musi być związana z celem badania, a nie tylko z nazwą „próbka wody”.
Co trzeba ustalić z laboratorium przed napełnieniem pojemnika?
Najwięcej błędów można wyeliminować jeszcze przed wyjazdem.
Jeżeli laboratorium dostarcza przygotowane butelki z konserwantem, nie wolno ich płukać ani przelewać zawartości do innego naczynia bez wyraźnej instrukcji. Jeżeli badanie wymaga oddzielnych porcji próbki, należy je przygotować jako osobne, jednoznacznie oznaczone pojemniki. Improwizacja w terenie może unieważnić nawet bardzo dokładną analizę instrumentalną.
Dlaczego rodzaj butelki i sposób jej przygotowania mają znaczenie?
Pojemnik jest częścią metody pobierania i przechowywania, a nie neutralnym opakowaniem.
Materiał naczynia może wpływać na oznaczany składnik przez adsorpcję na ściankach, przenikanie, reakcję chemiczną lub uwalnianie zanieczyszczeń. Z tego powodu nie należy zastępować butelki dostarczonej przez laboratorium przypadkowym opakowaniem po napoju czy wodzie. Wymagane mogą być także specjalne przygotowanie, czystość, sterylność albo obecność odczynnika utrwalającego.
Szyjkę i wnętrze korka trzeba chronić przed dotknięciem i kontaktem z nieczystą powierzchnią. Szczelność należy sprawdzić przed transportem. Jeśli pojemnik uległ pęknięciu, przeciekał albo etykieta została zalana tak, że nie można jednoznacznie odczytać numeru, zdarzenie trzeba zgłosić i ocenić zgodnie z procedurą jakościową.
Czy każdą próbkę wody należy chłodzić w ten sam sposób?
Nie. Warunek temperatury musi wynikać z konkretnej metody i planu badania.
Chłodzenie jest częstym sposobem ograniczania zmian w próbce, ale nie wolno stosować jednego automatycznego zakresu do wszystkich parametrów. Dokładna temperatura, dopuszczalne odchylenie, sposób użycia wkładów chłodzących i czas pozostawania w tych warunkach zależą od badania oraz procedury laboratorium. Niektóre parametry powinny być oznaczone szybko lub bezpośrednio w terenie.
W praktyce trzeba rozdzielić trzy kwestie: temperaturę próbki, temperaturę przestrzeni transportowej i zapis warunków. Sama obecność wkładu chłodzącego nie dowodzi utrzymania wymaganej temperatury. Jeśli procedura wymaga monitorowania, potrzebny jest właściwy przyrząd i zapis pozwalający wykazać, co działo się z próbką od pobrania do przyjęcia w laboratorium.
Kiedy wolno dodawać konserwant do próbki?
Tylko wtedy, gdy wynika to z metody lub uzgodnionej procedury laboratoryjnej.
Dodanie kwasu, zasady lub innego odczynnika może być właściwe dla jednego oznaczenia i całkowicie niewłaściwe dla innego. Nie należy samodzielnie wybierać środka ani dawki na podstawie ogólnej wiedzy o wodzie. Laboratorium powinno określić, czy konserwant ma znajdować się w pojemniku przed pobraniem, czy może być dodany po pobraniu oraz jakie środki bezpieczeństwa są wymagane.
Jeżeli butelka zawiera już odczynnik, osoba pobierająca musi o tym wiedzieć. Pojemnika nie należy płukać, a rozlanie odczynnika lub utrata części próbki mogą zmienić założony stosunek i wymagać ponownego pobrania. Informacja o utrwaleniu powinna być możliwa do odtworzenia z etykiety, zlecenia lub systemu laboratoryjnego.
Czy próbkę należy filtrować, dzielić lub inaczej przygotowywać w terenie?
Takie czynności wykonuje się tylko wtedy, gdy wymaga ich cel badania i metoda.
Filtracja może zmieniać to, jaka frakcja badanego składnika trafia do analizy. Podobnie rozdzielenie próbki, napowietrzenie, pozostawienie wolnej przestrzeni w pojemniku albo intensywne mieszanie mogą być istotne dla wyniku. Dlatego decyzja „przefiltruję na wszelki wypadek” jest błędem: po takiej ingerencji laboratorium może otrzymać materiał reprezentujący inne oznaczenie niż zamówione.
Każdą operację terenową trzeba wykonywać według instrukcji, używając materiałów przeznaczonych do danego zastosowania i chroniąc próbkę przed zanieczyszczeniem krzyżowym. Jeśli przygotowanie próbki wykonano inaczej niż przewidywała procedura, odstępstwo powinno być zapisane.
Jak zabezpieczyć próbki podczas przewozu do laboratorium?
Transport ma chronić próbkę przed rozlaniem, uszkodzeniem, pomyleniem i niekontrolowaną zmianą warunków.
Pojemniki powinny być zamknięte, ustawione i oddzielone tak, aby ograniczyć ryzyko pęknięcia, przewrócenia i wzajemnego zanieczyszczenia. Opakowanie wtórne powinno być dostosowane do charakteru transportu. Próbki trzeba chronić przed niepożądanym światłem, nagrzaniem lub zamrożeniem, jeżeli metoda tego wymaga. Nie należy przewozić ich luzem razem z żywnością, środkami chemicznymi czy przedmiotami mogącymi zabrudzić opakowania.
Trasa powinna być zaplanowana tak, aby możliwe było dotrzymanie wymaganego czasu do analizy. Jeżeli w transporcie wystąpi opóźnienie, awaria chłodzenia, rozszczelnienie lub inne zdarzenie mogące zmienić próbkę, laboratorium powinno otrzymać tę informację przy przyjęciu materiału.
Czy istnieje jeden maksymalny czas przechowywania wszystkich próbek wody?
Nie. Czas jest cechą konkretnego parametru, metody, matrycy i sposobu utrwalenia.
ISO 5667-3 wskazuje ogólne wymagania, natomiast zagadnienie walidacji czasu przechowywania rozwija ISO/TS 5667-25. W praktyce laboratorium powinno określić dopuszczalny czas w swojej metodzie lub procedurze i oceniać go od właściwego momentu, zwykle związanego z pobraniem próbki. Nie można przenosić czasu z jednej metody na inną tylko dlatego, że obie dotyczą wody.
Najbezpieczniejszym podejściem organizacyjnym jest traktowanie czasu jako parametru krytycznego: zapisać godzinę pobrania, przekazania, przyjęcia i rozpoczęcia odpowiedniego etapu analizy. Jeżeli dopuszczalny czas został przekroczony, nie należy ukrywać tego faktu — laboratorium powinno zastosować własne kryteria przyjęcia lub odrzucenia próbki i odpowiednio opisać wynik.
Jak różni się postępowanie z próbkami mikrobiologicznymi i fizykochemicznymi?
Różnice mogą dotyczyć sterylności, pojemnika, czasu, temperatury i celu pobierania.
Aktualna ISO 5667-3:2024 obejmuje również próbki do analiz mikrobiologicznych, ale przy wodzie przeznaczonej do spożycia trzeba równolegle uwzględniać wymagania właściwe dla pobierania mikrobiologicznego, w tym ISO 19458 tam, gdzie ma zastosowanie. Polski przepis z 2026 r. wskazuje PN-EN ISO 19458 dla parametrów mikrobiologicznych w kontroli jakości wody pitnej.
Nie wolno zatem zakładać, że butelka i procedura używana do parametrów chemicznych nadają się automatycznie do mikrobiologii. Sterylność pojemnika, neutralizacja pozostałości środka dezynfekcyjnego czy sposób postępowania z punktem poboru mogą mieć kluczowe znaczenie i muszą wynikać z procedury laboratorium.
Jak opisać próbkę, aby nie utracić jej tożsamości?
Numer na pojemniku musi jednoznacznie łączyć próbkę z dokumentacją i zleceniem badania.
Minimalny zakres zapisu zależy od systemu laboratorium, ale w praktyce potrzebne są dane pozwalające odtworzyć: miejsce i punkt poboru, datę i godzinę, osobę pobierającą, identyfikator próbki, zamówione badania oraz zastosowane szczególne postępowanie. Jeżeli etykieta zawiera kod, jego odpowiednik powinien być czytelny w formularzu lub systemie elektronicznym.
Etykieta powinna być odporna na warunki, na które realnie będzie narażona. Oznaczenie wykonane nietrwałym tuszem, które znika po zawilgoceniu, może uczynić próbkę bezużyteczną niezależnie od jakości pobrania. Dlatego trwałość etykiety i sposobu opisu należy sprawdzić przed wdrożeniem do rutynowej pracy.
Co dokumentować od pobrania do przyjęcia próbki?
Dokumentacja ma umożliwić odtworzenie drogi próbki i ocenę, czy warunki były kontrolowane.
Dobra dokumentacja nie służy tylko do „papierologii”. Pozwala laboratorium zdecydować, czy próbka nadaje się do badania, a odbiorcy wyniku — ocenić jego wiarygodność. Brak informacji o istotnym odstępstwie jest poważniejszy niż samo odstępstwo, bo uniemożliwia świadomą ocenę danych.
Najczęstsze błędy w utrwalaniu, transporcie i przechowywaniu
Większość z nich powstaje przez stosowanie jednej rutyny do różnych badań.
Produkty polecane
16 kart pochodzi wyłącznie z przekazanego pliku biurowe.xlsx.
W arkuszu nie ma certyfikowanych pojemników do pobierania próbek, lodówek transportowych ani materiałów laboratoryjnych opisanych jako zgodne z ISO 5667-3. Dlatego poniższe produkty są pokazane wyłącznie jako wyposażenie pomocnicze do identyfikacji, zabezpieczenia opakowania zewnętrznego i dokumentacji. Nie wolno traktować ich jako zamiennika wyposażenia wymaganego przez metodę lub laboratorium.
Trwała identyfikacja próbek i opakowań. Etykieta powinna pozostać czytelna mimo wilgoci, chłodzenia i przenoszenia. Poniższe etykiety pochodzą z arkusza biurowe.xlsx; przed użyciem trzeba praktycznie sprawdzić ich przyczepność do konkretnego pojemnika i warunków transportu.




Wodoodporne opisy do pracy terenowej. Foliopisy mogą wspierać ręczne oznaczanie etykiet, folii i dokumentacji pomocniczej. Nie oznacza to zgodności z metodą laboratoryjną — materiał opisu trzeba dobrać tak, aby nie zniknął, nie rozmazał się i nie został pomylony z kodem próbki.




Zabezpieczanie opakowania zewnętrznego w transporcie. Taśmy i mini folia stretch mogą służyć do organizacji i zabezpieczenia zewnętrznych opakowań pomocniczych. Nie powinny mieć kontaktu z próbką ani zastępować szczelnego pojemnika, opakowania wtórnego, materiału chłodzącego czy procedury transportowej laboratorium.




Dokumentacja poboru, przekazania i warunków transportu. Clipboardy i teczki z klipsem ułatwiają pracę z formularzem w terenie. Są wyposażeniem biurowym — nie są elementem układu chłodniczego ani pojemnikiem do próbki, ale pomagają utrzymać spójność numerów, czasu pobrania, osoby pobierającej i zapisu odstępstw.




Najczęstsze pytania o utrwalanie i transport próbek wody
Odpowiedzi odnoszą się do ogólnych zasad; dokładne warunki zawsze zależą od oznaczenia.
Czy ISO 5667-3:2018 jest nadal aktualna?
Nie. ISO oznacza wydanie 2018 jako wycofane i zastąpione przez ISO 5667-3:2024. W Polsce odpowiadające wydanie PN-EN ISO 5667-3:2018-08 zostało zastąpione przez PN-EN ISO 5667-3:2024-10.
Czy każdą próbkę wody trzeba chłodzić?
Nie ma jednej zasady dla wszystkich parametrów. Warunki temperatury muszą wynikać z konkretnej metody i procedury laboratorium. Niektóre pomiary wykonuje się bezpośrednio w terenie.
Czy można przelać próbkę do innej butelki, jeśli oryginalna przecieka?
Nie należy robić tego samodzielnie. Inny pojemnik może zmienić próbkę lub naruszyć wymaganą czystość. Należy skontaktować się z laboratorium i postępować według procedury dotyczącej niezgodności lub ponownego poboru.
Czy można samemu dodać kwas jako konserwant?
Tylko jeśli wynika to z instrukcji dla konkretnej metody i jest wykonane zgodnie z procedurą. Samodzielny dobór środka lub ilości może zafałszować wynik i stworzyć ryzyko bezpieczeństwa.
Czy etykieta na próbce jest naprawdę krytyczna?
Tak. Jeśli nie można jednoznacznie powiązać pojemnika z miejscem, czasem i zleceniem, wynik traci wiarygodny kontekst. Oznaczenie powinno przetrwać wilgoć, transport i przechowywanie.
Kto ustala maksymalny czas od pobrania do analizy?
Czas powinien wynikać z właściwej metody badawczej oraz zwalidowanej procedury laboratorium. ISO/TS 5667-25 dotyczy walidacji czasów przechowywania próbek wody.
Czy ISO 5667-3:2024 obejmuje próbki mikrobiologiczne?
Tak, aktualny zakres ISO 5667-3:2024 obejmuje również próbki do analiz mikrobiologicznych. Dla pobierania mikrobiologicznego stosuje się dodatkowo właściwe wymagania, np. ISO 19458 tam, gdzie ma zastosowanie.
Czy projekt ISO/DIS 5667-3 trzeba już stosować?
Nie jako opublikowany standard zastępujący wydanie 2024. ISO/DIS 5667-3 to projekt przyszłego wydania 7. Aktualną opublikowaną normą pozostaje ISO 5667-3:2024.
Co warto przeczytać dalej?
Utrwalanie i transport są kolejnym etapem po prawidłowym pobraniu próbki.
Źródła oficjalne i normatywne
Stan sprawdzony 21.08.2026.
- ISO — ISO 5667-3:2024, Water quality — Sampling — Part 3: Preservation and handling of water samples
- ISO — ISO/DIS 5667-3, projekt Edition 7
- PKN — PN-EN ISO 5667-3:2024-10
- ELI — Rozporządzenie Ministra Zdrowia z 22 maja 2026 r., Dz.U. 2026 poz. 748
- GIS — nowe przepisy dotyczące jakości wody przeznaczonej do spożycia
10 punktów przed przekazaniem próbki do laboratorium
Krótka kontrola pomaga wychwycić błędy, zanim próbka straci wartość analityczną.
- Potwierdź parametr i metodęwiem, co będzie oznaczane i jakie są wymagania po pobraniu.
- Użyj właściwego pojemnikanie zastępuję naczynia laboratoryjnego przypadkową butelką.
- Sprawdź konserwantwiem, czy pojemnik zawiera odczynnik i nie płuczę go bez instrukcji.
- Ustal temperaturęwarunki transportu wynikają z metody, nie z ogólnej rutyny.
- Zapisz czas pobraniamożna obliczyć rzeczywisty czas do przyjęcia i analizy.
- Oznacz próbkę trwalenumer pozostanie czytelny mimo wilgoci i transportu.
- Zabezpiecz opakowanieograniczone jest ryzyko rozlania, stłuczenia i zanieczyszczenia.
- Chroń warunki wymagane metodąświatło, temperatura i pozycja próbki są kontrolowane, jeśli trzeba.
- Udokumentuj odstępstwaopóźnienie, awaria lub rozszczelnienie są przekazane laboratorium.
- Nie przekraczaj czasupróbka trafia do laboratorium w terminie ustalonym dla oznaczenia.