Dane spektralne
Instrument mierzy odpowiedź próbki w kolejnych zakresach długości fali. Taki zapis zachowuje więcej informacji fizycznej niż pojedyncza trójka współrzędnych barwy.
Druk i materiały eksploatacyjne
Pomiar widmowy zapisuje fizyczną odpowiedź próbki w funkcji długości fali, a obliczenia kolorymetryczne przekształcają te dane w wartości użyteczne w kontroli barwy. W poligrafii punktem odniesienia dla procedur pomiarowych pozostaje ISO 13655:2017.
ISO 13655:2017 określa procedury pomiaru i obliczeń kolorymetrycznych dla obiektów odbijających, przepuszczających i emitujących światło oraz dla obrazów używanych w grafice i poligrafii. Oficjalny zakres wymienia druk offsetowy, typograficzny, fleksograficzny, wklęsły, sitodrukowy i cyfrowy. Jednocześnie norma wyraźnie nie obejmuje szczególnych pomiarów wykonywanych podczas produkcji samych materiałów, takich jak papier drukowy czy media proofingowe.
ISO 13655:2017 określa procedury pomiaru i obliczeń kolorymetrycznych dla obiektów odbijających, przepuszczających i emitujących światło oraz dla obrazów używanych w grafice i poligrafii. Oficjalny zakres wymienia druk offsetowy, typograficzny, fleksograficzny, wklęsły, sitodrukowy i cyfrowy. Jednocześnie norma wyraźnie nie obejmuje szczególnych pomiarów wykonywanych podczas produkcji samych materiałów, takich jak papier drukowy czy media proofingowe.
Instrument mierzy odpowiedź próbki w kolejnych zakresach długości fali. Taki zapis zachowuje więcej informacji fizycznej niż pojedyncza trójka współrzędnych barwy.
Wynik spektralny może zostać przeliczony na wartości trójchromatyczne i przestrzenie kolorymetryczne, jeśli jednoznacznie zdefiniowano warunki obliczeń.
Wynik bez informacji o warunku pomiaru, podkładzie i konfiguracji instrumentu jest niepełny, ponieważ te elementy mogą wpływać na wartości końcowe.
Pomiar jest narzędziem do sprawdzania celów i tolerancji z innych norm procesowych. ISO 13655 nie zastępuje wymagań konkretnego procesu drukowania.
Na stronie rozdzielamy normę pomiarową, normy kolorymetryczne i normę warunków oglądania, bo dotyczą różnych etapów tej samej kontroli barwy.
Edition 3, Published, 90.93 Confirmed. Ostatnie potwierdzenie w 2022 r. To główny dokument dla pomiarów spektralnych i obliczeń kolorymetrycznych w grafice poligraficznej.
Bieżąca norma dla przestrzeni CIE 1976 L*a*b*. Oficjalna karta ISO wskazuje potwierdzenie w 2024 r.
Edition 2. Definiuje obliczanie różnicy barwy CIEDE2000 z wejściowych wartości CIELAB.
Edition 4. Bieżące wymagania dotyczące kontrolowanych warunków oglądania obrazów na mediach refleksyjnych i transmisyjnych.
Wartość CIELAB nie jest bezpośrednim odczytem czujnika. Jest wynikiem łańcucha pomiarowo-obliczeniowego, dlatego porównanie dwóch liczb ma sens dopiero wtedy, gdy dane powstały w zgodnych warunkach.
Instrument oświetla określony obszar próbki i rejestruje odpowiedź optyczną. Geometria, apertura, położenie i powierzchnia próbki są częścią warunku pomiaru.
Powstaje seria wartości opisujących odbicie, transmisję albo emisję w funkcji długości fali. Na tym poziomie nie ma jeszcze współrzędnych CIELAB.
Do obliczeń potrzebne są funkcje dopasowania barw standardowego obserwatora i przyjęty rozkład widmowy oświetlenia. Te założenia determinują wynik trójchromatyczny.
Wartości trójchromatyczne mogą zostać przekształcone do CIELAB zgodnie z ISO/CIE 11664-4:2019, co ułatwia opis jasności i różnic barwy.
To samo widmo można interpretować dla określonych warunków kolorymetrycznych, a ten sam materiał może dać inny wynik, jeśli zmienią się warunki pomiaru lub fluorescencja jest wzbudzana w inny sposób. Dlatego raport powinien przechowywać kontekst razem z liczbami.
Wytyczne ISO/TC 130 przypominają, że cztery warunki mogą dawać różne wartości spektralne i CIELAB dla tej samej próbki, szczególnie gdy występuje fluorescencja. Warunek należy uzgodnić przed wymianą danych, a nie dopiero po pojawieniu się rozbieżności.
| Warunek | Znaczenie praktyczne | Na co uważać |
|---|---|---|
| M0 | Warunek kojarzony ze starszymi instrumentami i wcześniejszymi praktykami pomiarowymi; w wytycznych ISO/TC 130 wskazany jako domyślne założenie, gdy brakuje informacji o warunku. | Udział UV nie jest tak precyzyjnie zdefiniowany jak w M1, więc wyniki materiałów fluorescencyjnych mogą być mniej porównywalne między instrumentami. |
| M1 | Warunek z dokładniej określoną zawartością UV, zaprojektowany tak, aby ograniczać różnice wynikające z fluorescencji podłoża lub barwników. | Jest szczególnie istotny przy papierach z optycznymi wybielaczami. Sam symbol M1 nie zwalnia z podania pozostałych parametrów pomiaru. |
| M2 | Warunek określany historycznie jako UV-cut; stosowany, gdy fluorescencja ma być wyłączona z pomiaru. | Wynik może gorzej odpowiadać ocenie wzrokowej w warunkach, w których UV realnie wzbudza fluorescencję. |
| M3 | Warunek związany z pomiarem z polaryzacją, używany głównie w kontroli procesu, zwłaszcza w offsetowym druku arkuszowym. | ISO/TC 130 zaznacza, że choć możliwe są dane spektralne lub kolorymetryczne M3, praktyczne zastosowanie w normach procesowych jest ograniczone. |
Uwaga historyczna: wytyczne ISO/TC 130 z 2024 r. opisujące M0–M3 odwołują się jeszcze do ISO 3664:2009. Bieżącym standardem warunków oglądania jest już ISO 3664:2025.
Optyczne wybielacze i inne składniki fluorescencyjne absorbują promieniowanie w jednym zakresie, a emitują je w innym. Jeżeli instrumenty różnią się sposobem wzbudzania fluorescencji, ta sama próbka może generować różne widmo i inne wartości CIELAB. To właśnie jeden z powodów wprowadzenia dokładniej kontrolowanego warunku M1.
Na wynik wpływa zarówno warstwa barwna, jak i podłoże. Białość oraz fluorescencja papieru mogą zmienić wartości jasnych pól i barw nadruku.
Materiał znajdujący się pod próbką wpływa na odczyt, zwłaszcza gdy arkusz nie jest całkowicie nieprzezroczysty. Dlatego podkład powinien być zgodny z wymaganiami używanej metody lub normy procesowej.
Połysk, tekstura i pierwszopowierzchniowe odbicia mogą wpływać na pomiar. Zmiana geometrii lub polaryzacji zmienia warunek, a nie tylko „dokładność” odczytu.
Próbka powinna być reprezentatywna i mierzona w sposób powtarzalny. Zabrudzenia, zagięcia, mokra farba czy pomiar zbyt blisko krawędzi mogą zwiększać rozrzut.
ISO/CIE 11664-4:2019 definiuje obliczanie współrzędnych CIE 1976 L*a*b* i odległości euklidesowych w tej przestrzeni. ISO/CIE 11664-6:2022 definiuje CIEDE2000, czyli bardziej złożoną formułę różnicy barwy wykorzystującą wejściowe wartości CIELAB.
Współrzędna związana z jasnością w przestrzeni CIELAB. Sama różnica L* nie opisuje pełnej różnicy barwy.
Dwie osie chromatyczne CIELAB. Dopiero ich połączenie z L* pozwala opisać położenie barwy w trójwymiarowej przestrzeni.
Klasyczna euklidesowa odległość w CIELAB. Jest łatwa do interpretacji matematycznej, ale percepcyjna równomierność CIELAB jest ograniczona.
CIEDE2000 wprowadza korekty zależne od jasności, chromy i tonu barwy. Nie należy mieszać wartości ΔE*ab i ΔE00 bez wskazania użytej formuły.
Zamiast „różnica barwy = 2,1” lepiej zapisać: użyta formuła różnicy barwy, warunek M, przyjęty obserwator i oświetlenie, podkład, instrument oraz identyfikację próbki. Dopiero taki zapis jest odtwarzalny.
Poniższa sekwencja jest praktycznym sposobem uporządkowania pracy. Nie zastępuje pełnej procedury normatywnej dla konkretnego zastosowania, ale ogranicza najczęstsze źródła nieporównywalności.
Ustal, czy mierzysz kontrolę bieżącej produkcji, proof, próbkę referencyjną czy zestaw danych charakterystyki. Cel determinuje właściwe wymagania procesowe.
Zapisz M0, M1, M2 lub M3 przed rozpoczęciem serii. Nie zmieniaj warunku w połowie porównania bez wyraźnego rozdzielenia wyników.
Wykonaj procedurę kalibracji zalecaną przez producenta, sprawdź konfigurację, aperturę i tryb pomiarowy oraz upewnij się, że instrument jest stabilny.
Stosuj podkład wymagany przez właściwy standard procesu albo uzgodnioną procedurę. Zapisz go w raporcie, jeżeli ma znaczenie dla porównania.
Unikaj zabrudzeń, krawędzi, zagięć i lokalnych defektów, chyba że to właśnie defekt jest przedmiotem oceny. Przy niejednorodności wykonaj serię odczytów.
Stosuj te same założenia kolorymetryczne dla całego porównania. Jeśli liczysz różnicę barwy, zapisz również nazwę formuły.
Nie twórz przypadkowej tolerancji. Cel i dopuszczalne odchylenie powinny pochodzić z właściwej normy procesowej, specyfikacji klienta lub uzgodnionego systemu kontroli.
Raportuj instrument, datę, próbkę, warunek M, podkład, geometrię, ustawienia obliczeń i źródło wartości odniesienia.
Rodzina ISO 5 opisuje pomiary gęstości. ISO 5-3:2009 dotyczy warunków spektralnych i procedur obliczeniowych dla standardowych gęstości, a ISO 5-4:2009 — geometrii gęstości refleksyjnej. Gęstość może być bardzo użyteczna w kontroli procesu, ale nie jest zamiennikiem pełnego opisu kolorymetrycznego.
Jest związana z ilością światła modulowanego przez próbkę w zdefiniowanym warunku densytometrycznym i bywa wygodną zmienną sterującą procesem.
Opisuje wynik kolorymetryczny i pozwala porównywać położenie barwy oraz różnicę względem celu w przestrzeni barwnej.
Jest najbardziej informacyjną warstwą danych spośród tych trzech reprezentacji, bo przechowuje odpowiedź w funkcji długości fali.
Jeżeli norma procesowa określa konkretny parametr i metodę, należy stosować właśnie ten parametr. Zamiana go na inną miarę może zmienić znaczenie tolerancji.
Nie zawsze. Różny warunek M, podkład, obserwator, oświetlenie albo sposób przygotowania próbki może prowadzić do innych wartości.
To zbyt proste. Warunek musi odpowiadać zadaniu i wymaganiom procesu. M2 celowo wyłącza fluorescencję i ma określone zastosowania.
Nie. ΔE*ab i CIEDE2000 nie są tą samą metryką. Raport powinien jednoznacznie podawać formułę.
Nie. Dwa bodźce mogą mieć podobne współrzędne w jednym warunku, a zachowywać się inaczej przy zmianie oświetlenia. Dane spektralne zachowują więcej informacji.
Nie. ISO/TC 130 wyraźnie rozdziela instrumentalny pomiar barwy od finalnej oceny obrazu przez obserwatora. Dla warunków oglądania właściwe jest ISO 3664:2025.
Nie należy tego zakładać. Fluorescencja, nieprzezroczystość, połysk i tekstura mogą zmieniać wymagania dotyczące stabilności i interpretacji wyniku.
Wszystkie poniższe odnośniki prowadzą do ukończonych stron Centrum Wiedzy, dzięki czemu ścieżka użytkownika nie kończy się na placeholderze.
ISO 3664:2025 i kontrolowane środowisko wizualnej oceny barwy.
Otwórz hasło →ISO 12647-1 i wspólna logika definiowania celów, metod i tolerancji.
Otwórz hasło →ISO 12647-7:2016 i pomiarowa weryfikacja fizycznego proofu.
Otwórz hasło →ISO 12647-8:2021 i odrębny poziom walidacji symulacji drukowania.
Otwórz hasło →ISO 12647-2 i praktyczne zastosowanie pomiarów w sterowaniu procesem.
Otwórz hasło →ISO 12647-6 i pomiarowe podejście do procesu fleksograficznego.
Otwórz hasło →Tak. Oficjalny katalog ISO wskazuje Edition 3, status Published i stage 90.93 Confirmed; wydanie zostało ostatnio przeglądnięte i potwierdzone w 2022 r.
Pomiar widmowy rejestruje zależność odpowiedzi próbki od długości fali. CIELAB jest wynikiem obliczeń kolorymetrycznych wykonywanych dla zdefiniowanego obserwatora, oświetlenia i pozostałych warunków pomiaru.
Nie należy porównywać ich bez jawnego oznaczenia warunku. ISO/TC 130 zwraca uwagę, że ta sama próbka może dawać różne wartości spektralne i CIELAB zależnie od warunku, zwłaszcza przy fluorescencji.
M1 precyzuje udział UV i ogranicza rozbieżności między instrumentami związane z fluorescencją, w tym z optycznymi wybielaczami podłoża. Dlatego warunek pomiaru powinien być zapisany razem z wynikiem.
Nie. ISO/TC 130 podkreśla, że pomiar barwy jest ważny w kontroli reprodukcji, ale nie zastępuje obserwatora przy końcowej ocenie złożonego obrazu. Warunki oglądania określa obecnie ISO 3664:2025.
Nie. Produkty pochodzą wyłącznie z załączonego arkusza Excel i nie przypisujemy im zgodności z ISO 13655, roli wzorca ani parametrów pomiarowych niewynikających z arkusza.
Cztery papiery A4 z arkusza Papier zestawiono jako przykładowe podłoża użytkowe. Nie przypisujemy im roli materiału referencyjnego, wzorca ani zgodności z ISO 13655.
Drugi rząd obejmuje dalsze papiery A4 z tego samego Excela, w tym jedną pozycję 90 g/m². Dane kart pochodzą bezpośrednio z pojedynczych wierszy arkusza.
Cztery pozycje Color Copy mają różne gramatury wpisane w nazwach produktów w Excelu. Zestawienie nie stanowi deklaracji ich parametrów kolorymetrycznych ani przydatności do proofingu.
Trzy pozycje A3 oraz rolka papieru do plotera tworzą grupę większych formatów. Karty zachowują dokładne nazwy, symbole, linki i zdjęcia z arkusza Papier.
Stan sprawdzony 7 sierpnia 2026. Publiczne opisy norm służą do weryfikacji statusu, zakresu i relacji między dokumentami. Szczegółowe wymagania normatywne, tolerancje i procedury należy odczytywać z legalnie pozyskanych pełnych wydań.
Graphic technology — Spectral measurement and colorimetric computation for graphic arts images. Edition 3, Published, 90.93 Confirmed; ISO wskazuje potwierdzenie w 2022 r.
Oficjalna karta ISO 13655:2017Oficjalne wytyczne komitetu technicznego opisujące rolę pomiarów barwy oraz praktyczne znaczenie warunków M0, M1, M2 i M3.
Wytyczne ISO/TC 130Colorimetry — Part 4: CIE 1976 L*a*b* colour space. Definicja obliczeń współrzędnych CIELAB i euklidesowych różnic w tej przestrzeni.
Oficjalna karta ISO/CIE 11664-4Colorimetry — Part 6: CIEDE2000 colour-difference formula. Edition 2.
Oficjalna karta ISO/CIE 11664-6Graphic technology and photography — Viewing conditions. Edition 4, bieżąca norma dla wizualnej oceny wydruków i innych mediów refleksyjnych lub transmisyjnych.
Oficjalna karta ISO 3664:2025Dokumenty dotyczące odpowiednio warunków spektralnych pomiaru gęstości oraz geometrii gęstości refleksyjnej; oba pozostają opublikowane.
ISO 5-3:2009 · ISO 5-4:2009Centrum Wiedzy wyjaśnia pojęcia i standardy. Poradnik pomaga w praktycznych wyborach, a sklep prezentuje ofertę produktów.